Kolarstwo przełajowe

Kolarstwo przełajowe – to jedna spośród kilku odmian kolarstwa, posiadająca cechy niecharakterystyczne dla innych dyscyplin rowerowych. Mówi się, że kolarstwu przełajowemu najbliżej do kolarstwa górskiego (czyli Cross-Country) i kolarstwa szosowego.

Kolarstwo przełajowe polega na przejeździe po klasyfikowanej jako trudna trasie terenowej, która wypełniona jest mnóstwem przeszkód, niejednokrotnie zmuszających uczestnika zawodów do zejścia z roweru i przenoszenia go na wybranych odcinkach. W przypadku awarii, zawodnicy wszelkich napraw czy wymian mogą dokonać w specjalnie ku temu przeznaczonych boksach technicznych. Kolarstwo przełajowe największą popularnością cieszy się w Belgii, uznaje się je nawet za nieoficjalny sport narodowy i to właśnie Belgowie są narodowością, która od lat 90. XX wieku dominuje w zawodach, zarówno jeśli chodzi o liczebność, jak i o odnoszone triumfy.

Jeżeli chodzi o cechy roweru do kolarstwa przełajowego, to jest on wyglądem najbardziej zbliżony do roweru używanego w jeździe szosowej, zatem rama pod żadnym pozorem nie może posiadać amortyzacji, obowiązkowy kształt kierownicy to tzw. „baranek”, koła posiadają średnicę felgi wynoszącą 622mm – 700C; dla porównania w kolarstwie górskim ta średnica wynosi 26 (ISO 559mm), 27.5 (ISO 584 mm) lub 29 cali (ISO 622mm). Dopuszczalna szerokość opony to 33 mm. Wysokie (choć niższe niż w kolarstwie szosowym) przełożenie jest powodem konieczności przenoszenia roweru w trudniejszych warunkach, jednak jego niska waga sprawia, że „spacer z rowerem na plecach” nie jest bardzo wymagający.