Kolarstwo szosowe

Kolarstwo szosowe – to dyscyplina sportu uprawiana na specjalnie przystosowanych rowerach, na drogach publicznych. Wśród odmian kolarstwa, nadal cieszy się zdecydowanie największym uznaniem i popularnością. Szacuje się, że na ten moment kolarstwo szosowe amatorów uprawia około miliona ludzi na całym świecie. Z kolei Międzynarodowa Unia Kolarska ma pod swoją egidą niemalże 2000 profesjonalnych zawodników. Jest to najbardziej tradycyjna forma uprawiania kolarstwa. Zawody szosowe mogą być rozgrywane na kilka sposobów.

Kolarstwo szosowe – zasady

Najbardziej znany sposób rozgrywania zawodów kolarskich polega na wyścigach podzielonych na przynajmniej kilka etapów. Najsłynniejsze wyścigi wieloetapowe to Tour de France, Vuelta Espana, czy Giro d’Italia. Na każdy dzień przypada maksymalnie jeden etap do przejechania o długości między 80, a 270 kilometrów. Zwyczajowo etap rozpoczyna się od wspólnego startu wszystkich zawodników. Następnie kolarze przemieszczają się w zbitej grupie zwanej peletonem. Zwycięzcą jest ten z nich, który jako pierwszy zamelduje się na mecie. Niektóre z etapów rozgrywane są w ten sposób, że zawodnicy ruszają do ścigania pojedynczo w odstępach czasowych, następnie mają do pokonania pewien dystans, a na koniec rejestrowany jest czas jego pokonania. Ten sposób rozgrywania etapów nazywa się jazdą indywidualną na czas bądź też potocznie „czasówką”. Kolarstwo szosowe to o tyle nietypowy sport, że liczą się w nim osiągnięcia indywidualne, natomiast zdobywane są one w ramach pracy zespołowej. W wyścigach biorą udział kolarze w ramach zespołów.

Każda drużyna ma określony cel do osiągnięcia. Rezultat uzyskiwany jest w ramach pracy całego zespołu, który dla przykładu pracuje w peletonie na możliwie najlepszą pozycję dla swojego lidera. Czasami osiągany jest on poprzez właściwe „doprowadzenie” lidera zespołu do ucieczki od głównej grupy celem zdobycia zwycięstwa etapowego. Niektóre etapy natomiast kończą się wspólnym przyjazdem peletonu na metę z wielką prędkością. Wówczas zespół pracuje na jak najlepszą pozycję na finiszu dla sprintera. To zawodnik, który jest w stanie rozwinąć największą szybkość, będąc na czele peletonu na koniec etapu. Zazwyczaj taki scenariusz zakończenia ścigania w danym dniu rozgrywa się podczas jazdy po płaskiej trasie. Prędkości w takim wariancie ścigania wahają się nawet między 40, a 45 km/h.

Kolarstwo szosowe – historia

Za pierwszy wyścig rozegrany w ramach rywalizacji w kolarstwie szosowym uznaje się ten rozegrany w 1869 roku na odcinku 123 km między Paryżem a miejscowością Rouen. Jeżeli chodzi o nowożytne Letnie Igrzyska Olimpijskie, to dyscyplina ta jest obecna na nich od samego początku, czyli od rywalizacji w Atenach w 1896 roku. Olimpiada gości kolarstwo szosowe nieprzerwanie od 1912 roku i Igrzysk w Sztokholmie. W całej ich historii rozgrywane były 3 warianty ścigania: jazda indywidualna, jazda indywidualna na czas oraz wyścig drużynowy na dochodzenie. Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym z kolei zaczęły się odbywać już po założeniu Międzynarodowej Unii Kolarskiej (UCI), pierwszy raz w roku 1921. Natomiast od roku 1927 ścigają się w nich kolarze zarejestrowani jako profesjonaliści.