Kolarstwo zjazdowe

Kolarstwo zjazdowe (Downhill, w skrócie DH) – to dyscyplina kolarstwa górskiego uznawana za jedną z ekstremalnych. Pojęcie „downhill” pochodzi z jezyka angielskiego i tlumaczone jest jako „zjazd”. Jej idea polega na indywidualnym zjeździe na czas w dość trudnym, aczkolwiek naturalnym terenie (zawierającym strome stoki i uskoki, czyli tzw. dropy, wąskie ścieżki usłane kamieniami czy korzeniami).

Zawody downhill

Wyniki zawodów downhillowych często wzbudzają emocje, gdyż o lokacie na tablicy zwycięzców niejednokrotnie decydują ułamki sekund. Sami kolarze start rozpoczynają w 30-sekundowych odstępach czasu, w kolejności od najwolniejszego do najszybszego. Czas ten jest tak istotny, gdyż nie są to zawody długodystansowe — sam przejazd uczestnika zawodów mierzy zazwyczaj 2 do 5 minut i weryfikowany jest dzięki bramkom. Pierwsze zawody downhillowe odbyły się w Fairfax w Kalifornii, 21 października 1976 roku, na drodze pożarowej dzisiaj znanej jako Repack Road.

Jako ciekawostkę należy dodać, iż nazwa ta nadana została już po zawodach (z ang. repack, czyli uzupełniać), uzupełniane zaś były piasty za pomocą smaru, gdyż używane wówczas hamulce przegrzewały będący wewnątrz smar, ulegający podczas zjazdów zepsuciu). Ich finisz był dość zaskakujący, gdyż na metę dotarł tylko jeden z dziesięciu zawodników – Alan Bonds. Trzy lata później powstała firma MountainBikers, której właścicielami byli inni startujący w pierwszej edycji DH uczestnicy — Charlie Kelley i Gary Fisher.

Powyższy start nie był jednak sygnowany przez Międzynarodową Unię Kolarską; pierwsze mistrzostwa pod opieką UCI odbyły się w Durango (Kolorado), w 1990 roku a ich zwycięzcą był legendarny Greg Herbold. Polski udział w tej dyscyplinie rozpoczął się dopiero w 1999 roku od zawodów w Szklarskiej Porębie, sygnowanych przez Polski Związek Kolarski odbyły się w Szklarskiej Porębie, a jako zwycięzca zapisał się Szymon Syrzistie. Sprzęt używany przez kolarzy downhillowych odbył niemałą podróż pod względem wyglądu i jakości.

„Trzaskacze” (z ang. „clunkers”) czy „rowery gazeciarzy” (z ang. „coaster brake cruisers”) biorące udział w zawodach z 1976 roku, już w latach 80. XX wieku dodano lepszą amortyzację z mocno ograniczonym skokiem zawieszenia, lecz lata 90. przyniosły już dwupółkowe widelce amortyzowane, hamulce tarczowe oraz nowe projekty ram amortyzowanych. Obecnie używane rowery to 16-20-kilogramowe sprzęty o specjalnie dostosowanej pod względem geometrii ramie i pełnej amortyzacji. Ze względu na urazowość kolarstwa zjazdowego, oprócz sprzętu obowiązkowego, jakim jest rower, stosuje się tzw. zbroję, czyli zestaw ochraniaczy obejmujący również kask (podobny do motorowego) i osłonę na zęby.