Parakolarstwo

Parakolarstwo – jest to pojęcie odnoszące się do dyscyplin kolarskich uprawianych przez osoby niepełnosprawne. Podobnie jak kolarstwo klasyczne, kolarstwo osób niepełnosprawnych także jest regulowane przez Międzynarodową Unię Kolarską (UCI). W ramach parakolarstwa wyróżnia się siedem głównych wydarzeń, w tym najbardziej popularne wyścigi, a więc szosowe i torowe.

Wśród osób biorących udział w kolarstwie niepełnosprawnych wyróżnia się trzy główne grupy podzielone ze względu na charakterystyczne dysfunkcję, a są to: zaburzenia widzenia, zaburzenia fizyczne oraz porażenie mózgowe. W zależności od danych zdolności funkcjonalnych, osoby niepełnosprawne są kwalifikowane do tychże grup, które kolejno są podzielone na 14 różnych kategorii wyścigowych dla kobiet i mężczyzn.

W ramach wyścigów szosowych wyróżnia się trzy odmiany zawodów, tj. wyścig szosowy, indywidualna jazda na czas oraz sztafeta. Natomiast w ramach wyścigów torowych wyróżnia się sprint tandemowy i drużynowy, jazdę na czas na odcinku 0,5 bądź 1 km, indywidualną pogoń oraz scratch race. Wszelkie zawody odbywają się z podziałem na wyścig kobiet i mężczyzn, z wyłączeniem sztafety oraz sprintu drużynowego, gdzie zespoły są mieszane.

Pierwsze wyścigi parakolarskie miały miejsce na początku lat 80. XX wieku, kiedy to osoby niedowidzące startowały w wyścigach tandemów wraz z widzącym partnerem. Wyścigi osób niepełnosprawnych stosunkowo szybko pojawiły się na wielkich imprezach. Już w 1984 r. w Nowym Jorku po raz pierwszy w programie Letnich Igrzysk Olimpijskich znalazł się wyścig dla osób z dziecięcym porażeniem mózgowym. Obecnie najlepsi parakolarze na świecie biorą udział w wielu imprezach rowerowych, m.in. takich jak Mistrzostwa Świata na drodze i na torze, Igrzyskach Olimpijskich oraz Pucharze Świata.